Portret Studie

Dit portret lag jaren onafgemaakt opzij. Toen ik het weer opdiepte, nam ik de tijd om het af te maken — gewoon een prutsproject, geen opdracht. Om te oefenen. Er is daarom waarschijnlijk te lang doorgeschilderd, maar ik heb weer een boel bijgeleerd.

De studie richtte zich op de kleine toonverschillen die een gezicht vorm geven, zonder dat het al te glad wordt — alsof de huid van plastic is. Ik wilde de sfeer benaderen van een Vermeer-portret: een gezicht dat naar een raam is gekeerd, het licht schuin van voren, maar vanaf de zijkant gezien. Een moeilijke opgave als het licht nauwelijks houvast biedt. Haar, hals, oorschelp, mond, neus, ogen: het zijn details die om geduld vragen.

This portrait sat unfinished for years. When I dug it up again, I took the time to complete it — just a tinkering project, no commission. To practice. Which probably means I worked on it for too long, but I learned a great deal.

The study focused on the subtle tonal differences that give a face its form, without making it too smooth — as if the skin were made of plastic. I wanted to approach the atmosphere of a Vermeer portrait: a face turned towards a window, the light falling at an angle from the front, but seen from the side. A challenging task when the light offers little to hold onto. Hair, neck, ear, mouth, nose, eyes: details that demand patience.